etc

อาจแปลก..กับพื้นที่ ที่ไม่เคยชิน..

ครั้งแรก กับสถานที่แห่งนี้ แต่อย่างน้อยเราก็ตัดสินใจแล้ว ว่าจะเขียนเรื่องราวของตัวเอง ลงในพื้นที่ที่ดูว่างเปล่าแห่งนี้...(ว่างเปล่า แต่ไม่เดียวดาย)

หวังว่า..คงจะไม่ใจร้ายเกินไป..ถ้าหาก ขอใช้สถานที่ๆนี้ เป็นพื้นที่ที่ใครคนนึงใช้ระบายความในใจ..ออกมาให้ ฟ้า ได้รับรู้(หรือแค่เพียงรู้)

พื้นที่ ที่ไม่เคยชิน อาจบางที .. คือที่นี่ อาจบางที .. คือการทำใจ อาจบางที คือการย้อนคิดไปถึงสิ่งต่างๆที่ผ่านมา.. หวังว่าใครสักคนคงเข้าใจ

แปลก..แปลกที่ใจตัวเอง ทำสิ่งแบบนี้ .. แปลกที่ใจตัวเอง ต้องยอมรับในหลายสิ่งที่ไม่นึกฝันถายในไม่กี่วัน แปลก ..แปลกที่ทำไมเราถึงยอมรับมันโดยที่ ไม่สังสัยอะไรให้มากความ หรืออาจเพราะคำตอบ อยู่ที่การยอมรับ ..ใครจะไปรู้..

ยอมรับ..ถ้ามันยอมรับสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นได้อย่างง่ายดายคงดี เพียงแต่อาจบางที ต้องใช้เวลา ..ขอเวลาอีกหน่อยนะครับ ขอเวลาที่ใครสักคนนึงยอมรับในความสับสนกับเรื่องราวไม่กี่วันนี้ อีกทีเถอะ

จากวันนี้ไป คงไม่มีอีกแล้วหล่ะ.. ดาวดวงที่9ของระบบสุริยะจักรวาล

เชื่อว่า ณ ตอนนี้ใครๆก็รู้ข่าว ดาวเคราะห์ดวงหนึ่ง ที่ถูกหลงลืมไปหากถามว่าเรารู้สึกไง เรารู้สึกเฉยๆนะ เพียงแต่เฉย เพราะถึงมันจะถูกตีค่าและขับไล่ไป แต่ยังมีหลายๆสิ่ง ที่ทำให้มันยังคงอยู่ในใจพวกเราตลอดมาและตลอดไป ลาก่อน พลูโต!!!

ไม่น่าเชื่อ ว่า การที่ใครสักจะตีค่าบางสิ่งว่าหมดประโยชน์มันง่ายดายเพียงนี้

แต่เชื่อเถอะว่า การที่เราสูญเสียอะไรบางสิ่งไป เรากลับรู้คุณค่าของมัน เมื่อสาย อย่างเช่นในตอนนี้ เมื่อดาวพลูโตจากไป กลับมีคนที่ไม่ใส่ใจในดวงดาว ดิดถึงมันมากขนาดนี้ มันกลับเป็นที่สนใจในช่วงข้ามคืน เพียงแต่...มัน ไม่อยู่แล้ว...

เราเองอยากเป็นเช่นพลูโต ดาวดวงเล็กๆดวงหนึ่ง ที่เมื่อมีตัวตนอยู่ ก็ไม่มีใครสนใจ..แต่เมื่อมันจากไป...กลับมีเสียงคร่ำครวญถึงมัน..

สงสารก็แต่เพียง การที่ได้รับรู้ว่า การที่ใครสักคน ถูกขับไล่ไป คนเรามักหาข้ออ้างได้เสมอ

ลาก่อน

...ดาวเคราะห์น้อยพลูโต...

วันนี้อัฟทีเดียว 3 entry ไม่รู้เป็นบ้าไร..รู้แค่ว่า ตนเองเริ่ม "หูหนวก ตาบอด และ ถูกเด็ดปีกล่ามโซ่"

ข่าวเสนอข่าวแบบเดียวกันหมด..แท้จริงคืออะไร..จริงแท้คือเช่นใด..

ปิดกั้น ควบคุม ครอบงำ ไม่ให้คนได้รับรู้ข่าวสาร ยัดเยียดแต่สิ่งที่ถูกบีบให้เสพย์เพียงเท่านั้น.. เด็ดปีกของสื่อสารมวลชน จนไม่สามารถบินต่อได้..อำนาจสีเขียว..ยิ่งใหญ่ใต้หล้าอำนาจไพร่ฟ้า ดับดิ้น สาบสูญ..

วันทั้งวันเปิดหาข้อมูลไม่ได้ดังใจ รับรู้ข้อมูลแต่เพียง แถลงการณ์ ของท่านผู้นำคนใหม่...

คนดีหรือหมาห่อหนังเสือ..ต่อไปคงจะได้ประจักษ์...

ขากลับบ้าน ยังตกใจแต่ไม่หวาดหวั่นที่ พบเจอทหาร50กว่าคน ยืนคุมสถานะการณ์อยู่บนถนนลาดพร้าว..นึกตลกที่รู้สึกไอ้ที่ยืนแต่งเครื่องแบบสีเขียว มันคงเป็นเพียง..หุ่นที่ถูกเชิด ให้มาควบคุม อิสรภาพ.. ในใจนึกเกรงขาม..เพราะปืนที่อยู่ในอุ้งมือ..ลั่นเมื่อไรใครตอบได้..

ประกาศเคอร์ฟิวส์..จากสี่ทุ่ม..อาจเร็วขึ้นมาเป็นสองทุ่ม..ประชาชนตาดำๆกลายเป็นคนผิดบาป...เฝ้ารอแค่เพียงการปลดปล่อยที่จะมาในไม่ช้า..

สักวัน เสื้อสีดำที่ถูกเก็บในตู้เสื้อผ้าคงจะหยิบมาใช้อีกครั้ง เพื่อไว้อาลัยให้กับ..อิสรภาพที่สูญสิ้นไป..และอำนาจสูงสุดที่สาบสูญ...

วันนี้เพลงชาติขึ้นตอน6โมง เป็นตอนที่เพราะที่สุดกว่าครั้งไหนๆ ยืนตรงเคารพธงชาติตามเวลาเป๊ะ แต่อย่างน้อยที่สุดก็รู้สึกดีที่ ไอ้ทรราชหน้าเหลี่ยนถูกขับไล่..

ตอนนี้คงมีแค่การ..อดทนยอมรับกับสภาพที่เป็นอยู่..

สักวัน เราจะร้องเพลงชาติไทยได้อีกครั้ง