Bare Foot In The Heart : การเปลือยเท้าสู่...โลกอันบริสุทธิ์

หลายวันมานี้..ผมได้พบเห็นใครหลายคนต่างก็พบเจอแต่ความหม่นเศร้าถายในจิตใจ หรือบางคน อาจมีการลงเอยและเริ่มต้นกับชีวิตใหม่ทั้งดีและไม่ดี..

ขอเพียงทุกคนที่อยู่ในโลกอันสับสนวุ่นวายนี้ ลองหลับตา..และใช้จิตใจอันบริสุทธิ์(ที่ยังคงเหลืออยู่) มองย้อนดูตัวตนของตัวเอง

อาจบางทีสิ่งที่พบเจอคงจะเป็น บางสิ่งที่หลงลืมไป..หลงลืมในช่วงเวลาที่เราระเริงกับการใช้ชีวิต อย่างรีบร้อน บนโลกที่ถูกเหวี่ยง...

อาจบางทีเรายังคงย้อนกลับไปหา จิตใจที่บริสุทธิ์นั้นได้ ขอเพียง ลองหลับตามองดู...เท่านั้น...

หรือ อาจบางที เราลองปรับเปลี่ยนชีวิต จากเดิมมาเปลี่ยนเป็นชีวิตในมุมมองใหม่ ไม่แน่ เราอาจค้นพบอะไรบางอย่างก็เป็นได้

...ไม่แน่... ไม่แน่...ไม่แน่...

อันที่จริงนี่เป็นชื่อเทศกาลละครเวทีปีที่ผมและเพื่อนๆทำนะครับ มีทั้งหมด 15 เรื่อง แต่ในบทความอันนี้ผมจะนำชื่อเรื่องมา ตีความและเขียนใหม่ ในแบบฉบับของผมเอง หวังว่า 15เรื่องนับจากนี้ไป คงอยู่ในใจทุกคนนะครับ อิอิ อ่อลืมบอกไป 15 เรื่องนั้นผมจะเขียนเอ็นทรีละเรื่อง นะครับ (เพื่อฉลองครบรอบ2ปีกับละครเวทีที่รุ่นผมทำ) ปล.เรื่องที่ผมทำ มีเรื่องเดียวแหล่ะ

20-21ธันวาคมนี้จะครบรอบ2ปี ของละครเวทีเรื่อง กลิ่น(...) ที่ผมทำก่อนจบแล้ว

ผมไปเปิดดูสูจิบัตร จู่ๆความรู้สึกเก่าๆ กลิ่นเก่าๆก็ประดังเข้ามาไม่หยุดยั้ง

คิดถึง บางทีอาจจะเป็นอดีต แต่อดีตบางอย่างก็น่าจดจำ บางอย่างเราเองก็อยากลืม ให้หมด

แต่จนแล้วจนรอด ก็ไม่สามารถทำได้ หลงอยู่ในวังวนแห่งอดีต วังวนของความรัก เหมือนกลิ่นที่วนเวียนอยู่รอบๆตัวเรา

:: ทุกคนมีกลิ่นเฉพาะตัว สำหรับใครๆก็ย่อมมีความทรงจำที่เสมือนกลิ่น หากสูดดม ก้จะรู้สึกถึงความหมายนั้นๆ

กลิ่นบางทีก็คล้ายคลึงความรัก ที่ครั้งแรกจะหอมหวานแต่หากสูดดมนานไป และมากไปจะสำลักกลิ่นนั้นออกมา

คำสัญญาก็เช่นเดียวกัน ใครสักคนที่ยึดมั่นในคำสัญญา มักจะตายด้วยคำสัญญาของตัวเอง ช่างน่าแปลก ที่ผมเองกับละครเวทีเรื่องนี้เหมือนกัน ยึดมั่นในความรัก เชื่อมั่นในคำสัญญา และ มักจะตายด้วยสิ่งที่ตนเองยึดมั่น...

คิดถึงจัง อดีตที่หอมหวน แต่มักจะกัดกินหัวใจอยู่ตลอดเวลา