ยามที่เราเหงา..เรามักห้ามใจตนเองไม่ได้

เมื่อวานผมรีบกลับบ้านเพราะต้องมาหาข้อมูลเรื่องเส้นทางให้คนๆหนึ่งที่วิเศษที่สุด..ในชีวิตเพราะเขาจะไม่อยู่..สักพัก

เอาหล่ะสิ ความเหงามันมากัดกินอีกแล้วหล่ะ .. แต่ไม่เป็นไรหรอก เพราะไม่ว่าเหงายังไง เราเชื่อว่า หัวใจยังอยู่ด้วยกัน

ตกดึก หิวข้าว แถมตามด้วย อยู่คนเดียว

ทนไม่ไหวแล้ววววว ใครก็ได้ช่วยด้วย ::: สักพักใหญ่ๆ ตัดสินใจขั้นเด็ดขาด

เดินลงไปที่ห้องครัว เปิดตู้เย็น ดูตู้กับข้าวเจอห่อหมก ที่เผ็ดจัด กูกินไม่ได้ หันไปเห็นมาม่า แต่ขอโทษ..อาหารเป็นพิษแบบรุนแรงเพราะมาม่าเจ้ากรรมเมื่อ14วันก่อน เอาว่ะ ยังไงกูก็อยู่คนเดียวอยู่แล้ว หยิบไข่ในตู้เย็น2ฟองมาเจียว เท่านั้นไม่พอ อยากลองสูตรใหม่ครั้งแรก ใส่ซีอิ้วทุกชนิดที่หาได้ในครัว จนจากไข่สีเหลืองนวลเป็นสีน้ำตาลไหม้ ไม่พอครับ...ไปหยืบผงโกโก้มาใส่ไปสัก1ช้อนแล้วก็เจียว...

หลังจากนั้น ครั้งแรกของผมก็ได้เริ่มต้นขึ้น ครั้งแรกที่ทำไข่เจียวโกโก้ ขอตั้งชื่อมันว่า omlett coco ก็แปลตรงตัวนี่หว่า กลิ่นหอมมากกกกกกกกกก หอมโกโก้ที่ซื้อมา หอมไข่เจียวที่ทำเองกะมือ

แต่สิ่งที่ต้องรับผิดชอบของผม .. หลังจากครั้งแรกสิ้นสุด..ครั้งแรกที่ทำไข่เจียว เช้าขึ้นมา ปวดท้องสุดๆ เฮ้อออออ เวรของกูอีกแระ กับข้าวที่ทำกินเองมักเป็นงี้เสมอ อร่อย แต่ปวดท้อง ตอนนี้ยังปวดอยู่เลย

เสียดายจังเมื่อวานลืมถ่ายรูปไข่เจียวโกโก้เก็บไว้ดู ลองคิดดูสภาพนะ ไข่เจียวสีเหลืองนวลแต่มีผงโกโก้แซมเป็นหย่อมๆ เวลาผ่านครึ่งจะมีน้ำไข่เจียวไหลลงมา โอ้โห หวัดนกถามหาแน่ๆ ไว้คราวหน้าคราวหลัง เราจะถ่ายรูปเก็บไว้ให้ดูนะ

นี่แหล่ะครับ ครั้งแรกของผมกับสิ่งที่ต้องรับผิดชอบ

ครั้งแรกที่ทำไข่เจียวโกโก้ กะต้องมาปวดท้อง (แต่อร่อยมาก) อิอิ

..วันนี้ไปตลาดน้ำมา.. ไม่เหมือนที่คาดคิดไว้ แต่ หาอะไรเทียบความสนุกวันนี้ไม่ได้

วันนี้อุตส่าห์ตื่นแต่เช้าเลย ตื่นมาเพื่อนแคนเซิ่ลเพื่อนที่นักกันไปตลาดน้ำ แต่ไหงจู่ๆพอส่งsmsไปยกเลิกแล้ว ก็นอนต่อได้5นาที แถมตัดสินใจว่า เอาก็เอาว่ะ โอกาสแบบนี้หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว มีโอกาสนอนอีกตั้งเยอะในชีวิต เท่านั้นแหล่ะ ตื่นมาตั้งกะตี5 แล้วไปถึงจุดนัดพบก็8โมง

พอไปถึงตลาดน้ำก็9โมงแหล่ะ

ดีนะนานๆทีมาเที่ยวต่างจังหวัดใกล้ๆอ่ะ พอไปถึงตลาดน้ำก็ ลุยทันทีเลย เหอๆเริ่มเดินหาของกิน แวะทุกร้านไม่เว้นที่แวะเพราะเจอแต่ของที่หาได้ยากไง ประมาณว่ากูอยู่กทมก็ไม่มีโอกาสได้กินหรอก ไม่น่าเชื่อนะ ว่าประมาณ15นาทีอะ ก็อิ่มแล้ว ขนาดเดินกินเรื่อยๆนะเนี่ยทั้ง แจงรอนห่อหมกของโปรด, หมูปิ้งที่อร่อยน้อยกว่าหมูเวลนิดหน่อย, แล้วก็ หอยทอดขนมครก(อ่านไม่ผิดหรอก หอยทอดขนมครกจริงๆ เป็นหอยทอดที่หยอดลงรูขนมครกอร่อยมาก) ตามติดด้วย ช่อม่วง ม้าฮ่อ แล้วก็ จำไม่ได้อะ..เยอะ เหอๆ

พอเดินได้ครบรอบใช่ม่า ก็ไปกินก๋วยเตี๋ยวเรือนะ กับน้ำใบเตย ริมคลอง หลังจากพักไปสักพักก็ ลงเรือเช่า แบบว่ามีทั้งหมดสี่คนอะ แล้วก็พายกัน ต่างคนต่างพายไม่เป็น เหอๆแล้วอะไรจะเกิดขึ้น โห โครตลุ้นเลย ว่ากูจะจมมั๊ยว๊า ผ่านไปได้ด้วยดีครับ สักพักก็ได้เวลากลับกันอ่ะ เพิ่งจะเที่ยงเองนะเนี่ย แหมทำอะไรได้ตั้งหลายอย่าง..นานๆทีได้ตื่นเช้าๆมาเที่ยวทีก็คุ้มนะเนี่ย แถมเก็บรูปมาเพียบเลย

จะว่าไป..พวกเราหลงลืมชีวิตแบบนี้นานแล้วนะเนี่ย ว่างๆถ้าใครมาอ่านของผม ก็รบกวน..อย่าหลงลืมชีวิตนะครับ

ครบแล้ว..100วันที่แม่ได้จากไป..

100วันที่เราไม่ได้พบหน้าผู้หญิงคนนึง ไม่ได้พบ ไม่ได้สบตา ไม่ได้พูดคุย

แต่เราไม่เสียใจหรอกนะ เพราะถึงแม้จะเสียใจไปนานเท่าไร สุดท้ายคำตอบเดียวที่เราได้ก็คือ ผมจะเป็นลูกแม่ทุกชาติไป อาจดูเหมือนเด็กขี้แย แต่มันไม่เป็นไรหรอก

เมื่อมีพบกันก็ต้องมีจากกันเป็นธรรมดา อีกอย่าง เราเองก็คิดว่า ถึงจะไม่ได้พบหน้ากัน แต่หัวใจยังคงอยู่ด้วยกัน เสมอ

หลังจากที่ม๊าเสียไปม๊ารู้มั๊ยว่าแคมป์คิดถึงม๊าขนาดไหน แต่ยังดีที่แคมป์ทำใจไว้ก่อนหน้าแล้ว แต่ถึงงั้นก็เถอะ ยังอดร้องไห้ไม่ได้เลย ม๊าคงจะรู้..ว่าแคมป์รักม๊านะ..

การโอบกอดครั้งสุดท้าย คือ1อาทิตย์ก่อนจากกัน

อาหารที่ม๊าทำให้แคมป์กินครั้งสุดท้าย คือของที่แคมป์ชอบที่สุด

คำต่อว่าครั้งสุดท้าย ที่ม๊าว่า คือครั้งที่แคมป์เสียใจที่สุด

การกราบม๊าครั้งสุดท้าย คือครั้งสุดท้ายในวันที่ม๊าไม่ได้เห็นโลก กราบแทบที่เท้า...

แต่จากนี้ไปแคมป์จะไม่เศร้าหรอกนะม๊า เพราะคำสัญญาที่แคมป์ได้กล่าวออกไปขณะที่ม๊าหลับอยู่..นั่นคือ ผมจะขอเป็นลูกม๊าทุกชาติไป..

ครั้งสุดท้ายที่แคมป์ได้เห็นรอยยิ้มม๊าจากการทุกข์ทรมาน มันทำให้แคมปืรู้ว่าม๊าเจ็บปวดแค่ไหน และแคมป์จะไม่มีวันหลงลืมรอยยิ้มนั้นอีกเลย

แคมป์ขอโทษที่ชาตินี้ผมทดแทนได้ไม่หมด ไว้ผมจะไปทดแทนในชาติหน้านะม๊า

ถึงวันนี้จากไปเพียงร่าง..แต่หัวใจยังอยู่ด้วยกัน..ตลอด..

--สิ่งหนึ่งที่ได้เรียนรู้คือ ในโลกมีผู้ชายคนนึงที่รักผู้หญิงได้มากมายคนคนนั้นไม่ใช่ใคร..คือพ่อของเรา

ความรักที่แคมป์เห็น..ทำให้ผมอยากพบเจอกับความรักที่แท้จริงบ้าง การได้อยู่ข้างกายใครคนนึงและช่วย เหลือเค้าไม่ห่างจากเค้า...และไม่ทอดทิ้งกัน แม้จะมีปากเสียงกันบ้าง แต่ท้ายสุดก็เข้าใจกัน...

ผมอยากแสวงหาควาวมรักเช่นนี้บ้าง ได้โปรดเถอะคนบนฟ้า..ช่วยนำพาชะตาให้มาเจอกันได้มั๊ย