...เรื่องราวของการตามหาส่วนที่ขาดส่วนหนึ่งในชีวิต...
บนโต๊ะตัวหนึ่ง มีจิ๊กซอว์ที่วางอยู่อย่างกระจัดกระจายเกลื่อนกลาด ยังไม่มีชิ้นส่วนไหนที่ถูกประติดประต่อกันที่มุมโต๊ะด้านหนึ่ง จิ๊กซอว์สองตัวนอนสงบนิ่งอยู่ ข้างๆกัน ลวดลายของทั้งสองเป็นสีฟ้าอ่อนของท้องฟ้ายามเช้าเหมือนกัน คล้ายๆว่าจะเป็นจิ๊กซอว์ที่อยู่ข้างกันในรูปที่สมบูรณ์ จิ๊กซอว์ทั้งสองตัวค่อยๆเคลื่อนที่เข้าหากัน เริ่มหมุนตัวช้าๆ พยายามจะหามุมที่จะเป็นส่วนหนึ่งของอีกฝ่าย เพื่อที่ประสานเป็นหนึ่งเดียวกัน ใช้ส่วนที่เว้าของเราไปสอดรับกับส่วนที่โค้งของเขา หาส่วนที่เว้าแหว่งของเขามารับส่วนที่เทอะทะของเรา
....ทั้งคู่พยายามอยู่อย่างนั้น....
วันเวลาผ่านไปแล้ววันแล้ววันเล่า จิ๊กซอว์ทั้งสองพยายามอย่างมากที่จะต่อให้สนิทกัน มุมแล้วมุมเล่าที่ลองปรับ เหลี่ยมแล้วเหลี่ยมเล่าที่ลองประสาน ไม่มีส่วนไหนที่จะต่อกันได้อย่างสนิทไร้ช่องว่างกันเลย
สุดท้ายจิ๊กซอว์ที่ตัวใหญ่กว่า จึงยอมแพ้ และเคลื่อนตัวจากไป
จิ๊กซอว์ตัวที่เล็กกว่า ร้องเรียกด้วยเสียงโศกเศร้า
"เธอจะไปไหน ฉันทำอะไรผิดไปเหรอ เธอจึงต้องจากฉันไป ฉันไม่ดีตรงไหน ทำไม เธอต้องยอมแพ้กับเรื่องแบบนี้ด้วย เธอไม่สงสารฉันบ้างเลยเหรอ เธอไม่เสียดายวันเวลาที่เราพยายามต่อประสานให้เป็นหนึ่งเดียวกัน หรือ..."
จิ๊กซอว์ตัวใหญ่ หันหน้ากลับมาด้วยสีหน้าที่ปวดร้าวเอ่ยเสียงเรียบ
"ทำไมเธอจึงคิดว่าเธอทำผิด การที่เราต่อเป็นชิ้นเดียวกันไม่ได้ มันไม่ใช่ความผิดของเธอ ไม่ใช่ความผิดของฉัน เพียงเพราะว่าเรา ไม่ได้เป็นจิ๊กซอว์ที่ถูกออกแบบมา ให้อยู่ข้างกัน...ก็แค่นั้น...และฉันกำลังยอมรับมันด้วยความเจ็บปวด ฉันเสียใจที่ทำให้เธอบอบข้ำจากการที่เราพยายามดัดตัวเอง ให้ประสานกับอีกฝ่าย แต่เธอรู้ใช่ไหม ว่าฉันเองก็ไม่ได้เจ็บปวดต่างจากเธอเลย เวลา และความพยายามของเรามันไม่สูญเปล่าหรอก เพราะอย่างน้อยมันทำให้เราได้รู้ว่า ส่วนโค้งของเรามันโค้งแค่ไหน ส่วนเว้าของเรามันลึกเพียงไร และเราควรหาจิกซอว์รูปร่างแบบไหน มาเติมเต็มช่องว่างที่เราขาดไป ร้องไห้อยู่ตรงนั้นเถิด และทิ้งความโศกเศร้าทั้งหมด ไว้ตรงนั้น และเมื่อเธอแข็งแรงดีแล้ว เธอจงตามหา จิ๊กซอว์อีกส่วนหนึ่ง ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่ออยู่ข้างๆเธออย่างแท้จริง เมื่อถึงวันนั้นเธอคงเข้าใจสิ่งที่ฉันพูดในวันนี้ "
จิ๊กซอว์ตัวใหญ่...จากไปแล้ว แต่เรื่องราว ยังคงดำเนินต่อไป ร่องรอยที่บอบช้ำ และเสียงร่ำร้องของจิ๊กซอว์อีกมากมายที่อยู่บนโต๊ะนั้น ยังคงดังแว่วอยู่เป็นระยะๆ
สุดท้ายแล้ว..จิ๊กซอว์ที่เป็นรูปร่างของความรักนี้จะถูกประกอบเป็นภาพที่สมบูรณ์ได้หรือไม่....ไม่มีใครรู้
และถึงตอนนี้ จิ๊กซอว์ตัวเล็กผู้น่าสงสารตัวนั้น จะเข้าใจในสิ่งที่จิ๊กซอว์ตัวใหญ่พูดหรือไม่...ไม่มีใครรู้
และยิ่งไปกว่านั้น คำพูดของจิ๊กซอว์ตัวใหญ่ทั้งหมดคือความจริง หรือเป็นเพียงข้อแก้ตัว...ยิ่งไม่มีใครรู้
และเมื่อไหร่...จะมีใครรู้
