For-tong-

2007/Jan/20

ช่วงนี้ ผมหายไปจากบล๊อกนานมากคับแต่ก็ไม่ได้หายไปไหนหรอกเข้ามาบ่อยๆแต่ ไม่รู้ทำไมมันไม่มีเรี่ยวแรงจะพิมพ์หรืออัฟบล๊อกเลย

ช่วงนี้ กำลังใจมันหายไปไหนหมดก็ไม่รู้ ตั้งแต่ ผู้ชายสีน้ำเงินคนนั้นจากไป แล้วผมถูกปล่อยให้อยู่คนเดียว ไม่อยากบอกว่า เค้าใจร้าย ไม่อยากทำร้ายชีวิตที่มีความสุขของเค้า

ที่สำคัญตอนนี้เค้าเอง( Blue guy )ก็มีเพื่อนใหม่ เพื่อนเอยูเอ มันเลยติดเพื่อน เฮ้อออ แต่ถึงงั้นก็เถอะ ก็เปลี่ยนไปแบบหน้ามือเป็นหลังมือเลย ทุกวันนี้ แม้เราจะทำตัวสนุก แต่ก็เพราะข้างในใจเรายังเศร้าอยู่ ทุกครั้งที่อยู่คนเดียว ก็ดันคิดถึงเรื่องที่ผานๆมาคำพูดทุกคำที่เคยพูดกัน เฮ้อออ

ขอโทษทีนะครับที่เอ็นทรี่นี้ จะออกแนวระบายความในใจอ่ะ เพราะตอนนี้ หัวผมก็ไม่สามารถคิดอะไรออกแล้ว มันมืดตื้อไปหมด แต่ผมเชื่อนะมันจะดีขึ้นในอีกไม่ช้าผมพยายามคิดอย่างนั้น

--ทุกวันนี้ ผมดูเหมือนเป็นตัวตลกเลย ไปตามหามันที่ราม (เพราะตอนนี้มันอยู่กรุงเทพเพราะมาเรียน เอยูเอ แล้วชอบเล่นเนทที่รามเพราะปล่อยwireless แต่ก็คลาดกันตลอด 1อาทิตย์) ไปตามที่มันนัดกินข้าวเที่ยงที่เอยูเอ แต่จนแล้วจนรอด มันก็ปล่อยให้เราไปรอตามเคย รอ1ชั่วโมงก็ไม่มาไม่รับโทรศัพท์ จริงๆแล้วเราควรโกรธมันนะ แต่ก็ พยายามให้อภัยมัน ไม่รื้อฟื้นคาดคั้นว่าทำไมมันไม่มาตามนัด นี่เราเป็นคนดีไปป่ะเนี่ย จริงๆแล้วก็พยายามไม่โทรไปหามันนะ พยายามไม่ออนเอ็มคุยกับมัน แต่ก็ ความตั้งใจก็ล้มเหลว ทุกครั้งไป เฮ้ออ ผมจะทำไงดีเนี่ย สับสนๆๆๆ อยากร้อง แต่ร้องไม่ออก--

2006/Dec/22

.... ไขว่คว้าหาทางหลุดพ้นในคืนมืดมนไร้จันทร์
ดูแววตาคู่นั้นหมดสิ้นกำลังก้าวไป
หิ่งห้อยเห็นแมงมุมสาวเจ้าเดินหลงทางไกล
ช่างดูโชคร้ายจึงเกิดความสงสาร
อาสาช่วยส่องนำทางให้แสงในความมืดมน
ใช้แสงวุ่นๆวนๆได้เห็นแมงมุมหนาวสั่น
ทุ่มเททั้งกายใจขอทำหน้าที่แทนจันทร์
ให้แมงมุมนั้นได้กลับบ้านปลอดภัย
(กลายเป็นหัวใจวิ่งทอใยสัมพัน
ไม่รู้ว่าความรักนั้นเกิดตอนไหน)
ถึงจะไม่รู้ตัว แต่รู้ว่าฉันสุขใจ
ยามเป็นแสงไฟส่องนำทาง
ก็รู้ว่าเราต่างกันไม่ช้าก็คงห่างไกล
แต่เสียงหัวใจสั่งปีกบางๆให้บินเถอะนะบินไป
ถึงแม้แสงไฟจะจาง ไม่รู้จะดับลงตรงไหน
ก็พร้อมพาเจ้าไปเจ้าแมงมุม
แต่แล้วทุกอย่างก็ฟ้องเมื่อลอยล่องมาถึงรัง
ตัวและปีกบางๆถูกรั้งพัวพันสายใย
หิ่งห้อยเห็นแมงมุมร่าเริงก็หลงดีใจ
ไม่ได้เผื่อไว้ว่ามันคือลางร้าย
ก่อนความรู้สึกสุดท้ายจะลบเลือนไปนิรันดร์
ก่อนที่คมเขี้ยวจะฝัง ก่อนรักจะจางหายไป
ได้เรียนรู้ความจริงไม่มีชีวิตใดๆ
ไปกันได้ไกลเมื่อจุดหมายต่างกัน
(กลายเป็นหัวใจวิ่งทอใยสัมพัน
ไม่รู้ว่าความรักนั้นเกิดตอนไหน)
ถึงจะไม่รู้ตัว แต่รู้ว่าฉันสุขใจ
ยามเป็นแสงไฟส่องนำทาง
ก็รู้ว่าเราต่างกันไม่ช้าก็คงห่างไกล
แต่เสียงหัวใจไม่เคยทวงถามสิ่งที่ได้ทุ่มเทไป
สุดท้ายแสงไฟซีดจางพลันแสงสว่างมืดดับไป
ดับแสงลงบนใยเจ้าแมงมุม
ก็รู้ว่าเราต่างกันไม่ช้าก็คงห่างไกล
แต่เสียงหัวใจไม่เคยทวงถามสิ่งที่ได้ทุ่มเทไป
สุดท้ายแสงไฟซีดจางพลันแสงสว่างมืดดับไป
ดับแสงลงบนใยเจ้าแมงมุม

--อวสานของหิงห้อย...จะไม่เกิดขึ้น หากจุดเริ่มต้นของหิ่งห้อยตัวนั้น ..ไม่หลงเสน่ห์ของแมงมุมตัวน้อย...ส่องสว่างนำทางให้แก่เขาให้ความอบอุ่นในวันที่แมงมุมอ่อนล้า..และจากไปเมื่อส่งแมงมุมถึงรัง ไม่คะยั้นคะยอที่จะไปส่งต่อจนสุดปลายทางของรังมัน เพราะหากหิงห้อยตัวนั้น..มันฉุกคิดที่จะบินออกมาก่อน มันคงไม่ติดกับใยแมงมุมจนบินออกมาไม่ได้..แต่นั่นเพราะมันไม่รู้นิว่าความหวังดีของมัน..จะทำร้ายตัวมันเอง... ใยแมงมุมที่พันธนาการมัน พันธนาการ ยิ่งมันดิ้น มันยิ่งติดบ่วง..

---บ่วงที่ มันยินยอมที่จะติด...---

แต่..มันสมควร..ยอมรับในผลการกระทำของมันเอง มิใช่หรือ...

ความรัก..หลายต่อหลายครั้งแม้เริ่มต้น อย่างหอมหวาน แต่ท้ายที่สุดมันกลับส่งผลพิษร้าย..แต่ใครหลายคน ยินยอมที่จะติดกับบ่วงแห่งรัก...

ผมเองก็คนนึง


::น้องคนนึงบอกผมมาว่า

งั้นอีกไม่นาน หิ่งห้อยตัวนั้นก็คงจะตาย ไม่ใช่เพราะแสงแดดที่จะแผดเผาแมงมุม แต่เป็นเพราะใยของแมงมุม ในเมื่อแมงมุมยังเลือกไปหาแสงแดด ทั้งที่มันจะต้องตาย หิ่งห้อยก็เลือกจะดินไปติดใยแมงมุม งั้นระหว่างหิ่งห้อยกับแมงมุมมันก็ไม่ต่างกันหรอก ความรักไม่ได้ทำให้คนโง่ ไม่ได้ทำให้คนตาบอด แต่ความรักทำให้เราลืมรักตัวเอง ยอมรับว่ามีความสุข แต่เมื่อถึงจุดๆหนึ่งเราก็ต้องยอมรับ ว่ามันไปต่อไม่ได้แล้ว

ขอบใจนะ

2006/Dec/21

เศร้าคับๆๆ

อกหักว๊อยยยย

เศร้า

อกหักจากผู้ชายสีน้ำเงินแล้วคร๊าบบ เศร้า เสียใจนะมากๆแต่ยังไงซะต้องข่มไว้ในใจแหล่ะ เฮ้อออ