...เมื่อไม่นานมานี้...จู่ๆก็มีคนบอกเราว่า...

" พี่แคมป์ขอบคุณครับ...ถ้าไม่มีพี่..พวกเราก็ไม่รู้จักกัน"

คำพูดจาก รุ่นน้องคนหนึ่ง ในวันรับปริญญาของมัน ( เคยแอบมองตอนปี3...ตอนนี้สนิทกันมาก ...) จากคนที่เคยแอบมอง ตอนนี้ รู้จักกันและก็ผูกพันกัน..ช่วยเหลือต่อกัน และเป็นพี่-น้องกัน น่าแปลกเนอะ ชะตาชีวิตเนี่ย...

ใครจะรู้ว่าคนบางคนต่อหน้าเรา ไม่แน่ว่าอาจจะมีโชคชะตาที่เกี่ยวโยงกันก็เป็นได้ ..

ใครบางคน เพียงแค่เป็นคนที่รู้จัก แต่ก็รู้ได้ทันทีว่า..ชาติก่อน พวกเราเคยพบเจอกันมา...หรือ เคยมีโชคชะตาร่วมกัน..และชาตินี้ก็เลยต้องมาร่วมชะตากรรมอีก..

โชคดีแค่ไหน..

*********

เราตอบกลับไปว่า "ไม่ใช่เพราะเราหรอก เพราะโชคชะตาต่างหากที่พาให้รู้จักกัน"

*********

ใครบางคน อาจบางที เมื่อตอนเรียนอยู่ไม่ค่อยคุยกัน...แต่พอมารู้จักันผ่านอินเตอร์เนท กับรู้สึกผูกพันธ์กันอย่างประหลาด...

ใครบางคน ไม่เคยแม้แต่พบหน้า...ในวันนี้กับมีความรู้สึกดีๆมอบให้กัน...

สำหรับใครบางคน...ที่เคยผูกพันกันอยู่แล้ว กับหมางเมินกันไป

หรือใครบางคน ที่ผูกพันกันอยู่แล้ว ความสัมพันธ์ก็แน่นแฟ้นขึ้น....

อาจบางที...นี่เป็นคำตอบของโชคชะตา มั๊งนะ...ที่นำพาอะไรหลายๆอย่าง และกำหนดทุกอย่างไว้แล้ว...