วันนี้ ผมไปอ่านเจอกระทู้หนึ่งในพันธทิพย์ มาครับ ไม่รู้นะว่าจะคิดเหมือนกันรึเปล่า แต่สำหรับผมรู้สึกว่า อ่านแล้วเศร้ามาตะหงิดๆ
เลยอยากให้ได้อ่านกัน
ข้างล่างนี่เลยครับ หรือไม่ก็ไปตามลิงค์นี้นะครับ
อาจจะยาวไปหน่อย แต่ก็อ่านให้จบกันเถอะนะครับ
http://www.pantip.com/cafe/chalermthai/topic/A4786265/A4786265.html
"The letter" กับความเศร้าที่ไม่เคยจางหายไป
ถึงสุดที่รักของฉัน
คุณคะเวลาผ่านไปได้ 3ปีแล้วสินะคะตั้งแต่ที่คุณได้จากฉันไปคุณรู้มั้ยคะว่าเวลานั้นเป็นเวลาที่ฉันไม่สามารถที่จะประคองตัวเองให้ยืนอยู่ได้นับตั้งแต่วินาทีที่ฉันได้ทราบข่าวเรื่องของคุณฉันไม่สามารถทำใจให้ยอมรับความเจ็บปวดที่แสนจะทรมานนั้นได้ไม่ว่าใครจะพูดจะปลอบยังไงก็แล้วแต่ฉันก็ไม่อาจจะทานทนรับมันได้ฉันแทบจะไม่เป็นผู้เป็นคนไม่อยากกินข้าวไม่อยากจะนอนสิ่งที่ฉันรู้สึกตลอดเวลานั่นก็คือความเสียใจที่ยากจะบรรยายออกมาได้และความรู้สึกแค้นใจที่เพราะความประมาทของผู้ชายขี้เมาคนหนึ่งต้องมาทำให้คุณจากฉันไปคุณรู้มั้ยคะว่าความรู้สึกของฉันตอนนั้นอยากจะไปฆ่าผู้ชายคนนั้นมากๆแต่ก้ได้แต่ทำใจขอให้เค้าไปชดใช้กรรมอยู่ในที่ๆเค้าสมควรจะไปแค่นั้นแต่ฉันก็ไม่อาจจะทำใจเรื่องที่คุณจากฉันไปได้อยู่ดีจนเมื่อเวลาผ่านไปสักพักเพื่อนฉันได้มารับฉันไปดูหนังเรื่องหนึ่งซึ่งเพื่อนของฉันบอกว่าหนังเรื่องนี้มันจะทำให้ฉันสามารถลุกขึ้นมายืนใหม่ได้เพราะหนังเรื่องนี้มีข้อคิดที่ดีๆมากมายแต่คุณรู้มั้ยคะเมื่อฉันได้นั่งดูไปสักพักจนถึงตอนที่พระเอกจะต้องจากนางเอกไปแล้วนั้นฉันไม่สามารถสะกดกลั้นอารมณ์ความเสียใจของฉันได้ฉันไม่สามารถนั่งดูต่อจนจบฉันร้องไห้อย่างหนักเดินร้องไห้ออกมาตั้งแต่เก้าอี้ที่นั่งจนถึงลานจอดรถผ่านสายตาผู้คนมากมายที่มองฉันด้วยความสงสัยแต่ฉันไม่อายใครอีกแล้วเพื่อนของฉันก้ได้แต่ปลอบใจบอกให้ฉันคิดดีๆถึงเรื่องราวในหนังถึงคำพูดของต้นที่บอกกับดิวแต่คุณรู้มั้ยคะว่ามันไม่เหมือนกันต้นเค้ารู้ตัวเองว่าจะต้องจากดิวไปเค้ามีเวลาเตรียมตัวและสามารถทำให้ดิวดำรงชีวิตอยู่ต่อไปได้แต่ว่าสำหรับคุณและฉันมันไม่ทันได้ตั้งตัวคุณก็รู้มันกระทันหันเกินกว่าที่ฉันจะยอมรับได้ดิวเค้ามีตัวแทนสำหรับคุณแต่ว่าฉันไม่มีใครเลยที่จะสามารถมาแทนคุณได้ทุกๆวันนับตั้งแต่ฉันดูหนังเรื่องนั้นฉันก็เริ่มเขียนจดหมายถึงคุณอ้อนวอนให้คุณกลับมาหาฉันบ้างฉันเขียนแล้วก็ส่งไปให้คุณโดยการเผาไปฉันหวังว่าคุณคงจะได้รับและได้อ่านฉันทำอย่างนี้มาตลอดแต่คุณก็ไม่เคยกลับมาหาฉันเลยไม่แม้แต่ในความฝันก่อนอนฉันพยายามคิดถึงแต่เรื่องของคุณเพื่อที่เวลาหลับฉันจะได้เห็นคุณในความฝันแต่มันก้ไม่มีเลยสักครั้งคุณอาจจะรู้ว่าฉันกลัวผีแต่สำหรับคุณฉันไม่เคยกลัวนะคะที่รักฉันได้แต่เฝ้าภาวนาขอให้มีใครสักคนที่สามารถจะรักฉันได้เหมือนที่คุณรักฉันตลอด3ปีที่ผ่านมาฉันเปิดใจรับใครหลายคนเข้ามาในชีวิตแต่ไม่สามารถมีใครสักคนเลยที่จะมาแทนคุรได้ไม่มีเลยสักคนจนฉันเหนื่อยและท้อใจอย่างมากมายฉันจะลองหยุดและอยู่ตัวคนเดียวดูบ้างไม่เปิดใจรับใครอีกแล้วแต่ครั้งสุดท้ายนี้ฉันหวังว่าพลังในความรักของฉันจะส่งจดหมายฉบับสุดท้ายนี้ไปถึงคุณได้
จากคนที่รักคุณตลอดเวลา
การเฝ้ารอเขากลับมามันก็ดีนะคะ แต่เราต้องนึกถึงตัวเองบ้าง อย่างที่ในข้อความบอกลองอยู่กับตัวเองบ้างโดยไม่ต้องคิดถึงเขาตลอดเวลาแต่เก็บเข้าไว้ในใจ ดิฉันมันจะดีกว่าไม่คะ